Nasze książki
Rzeźnia

Rodzinne układy, walka o spadek i prawdę. Albo… o jej ukrycie
Wojciech Szlachta, twórca mięsnego imperium z lat 90., umiera bez pozostawienia testamentu. Spadku nie da się po prostu podzielić: najstarszy syn Szlachty ponad dwadzieścia lat temu zaginął bez śladu, ale ojciec nigdy nie zgodził się uznać go za zmarłego. Rodzeństwo zaginionego Grzegorza zatrudnia prywatną detektywkę Sylwię Nowak, by odnalazła ciało ich brata i tym samym odblokowała dostęp do fortuny ojca.
Kiedy zostaje zamordowany były policjant, który od lat zajmował się sprawą zaginięcia Grzegorza, nie ma już wątpliwości, że komuś bardzo zależy, by prawda nie wyszła na jaw. Śledztwo prowadzi Sylwię do rodzinnych tajemnic, początków firmy i czasów, gdy fortuny rosły równie szybko, jak szybko znikały niewygodne sekrety.
W luksusowej rezydencji pośród pól dawnego PGR-u zaczyna się gra o sukcesję. Każdy zdaje się coś ukrywać, a cena prawdy może się okazać wyższa niż wartość całego imperium Szlachty.
Sylwia musi odkryć, co stało się z Grzegorzem. Zanim ktoś zadba, by ona również zniknęła.
Ziemowit Szczerek:
Kuźmińscy są jak sytuacja win-win. Podwójne zwycięstwo z podwójną nagrodą. Jednocześnie bowiem od lat opisują polską rzeczywistość i wprowadzają ją do polskiej kultury, i robią to na poziomie wyznaczanym przez „wielkie powieści”, takie, które lądują na listach lektur szkolnych, oraz piszą niesamowicie wciągające kryminały – nie tylko czyta się je od dechy do dechy, ale i do dechy również wciśnięty jest w nich gaz. Rzeźnia jest jak polska Sukcesja pożeniona z kryminałem ze źródłem w czasach malowniczej polskiej transformacji, ale widzianej przez pokolenie Paktofoniki. I opowiedzianej tak, że człowiek ledwie ma czas na oddech.
A od bohaterów (którzy powracają w innych powieściach) trudno się uwolnić. Ja bym ich do knajpy brał regularnie, gdyby byli prawdziwi, a takie robią wrażenie. Ale zawsze, czemu nie, można iść do knajpy z książką Kuźmińskich. Ja chadzam, i wolę z nimi niż z wieloma prawdziwymi.




